Veelgestelde vragen

U bent hierHomeVeelgestelde vragen

Resultaten

Hoe is in Nederland de informatievoorzieningen over REACH geregeld voor niet-Europese landen zoals China?

De voorlichting van de Nederlandse overheid richt zich op de Nederlandse bedrijven die REACH-verplichtingen hebben. Landen buiten de Europese Unie met handelsbetrekkingen in Nederland dienen zelf te zorgen voor de informatievergaring/verstrekking over REACH. ECHA heeft op haar website ook informatie voor importeurs en niet-EU bedrijven.

Gelden er registratieverplichtingen voor mengsels die van buiten de EU worden geïmporteerd?

Er geldt geen registratieplicht voor mengsels als zodanig, maar wel voor de in geïmporteerde mengsels aanwezige stoffen. Indien de ingevoerde hoeveelheid van een stof (in mengsels) meer dan 1 ton per jaar bedraagt, geldt voor deze stof een registratieplicht.

Geldt REACH ook in landen als Zwitserland en Noorwegen, die formeel buiten de EU vallen?

REACH is van toepassing in alle 28 deelstaten van de Europese Unie (EU) en de landen Noorwegen, Liechtenstein en IJsland welke onderdeel uitmaken van de Europese Economische Ruimte (EER). De import van chemische stoffen afkomstig uit Noorwegen, Liechtenstein en IJsland wordt daarom beschouwd als handel binnen de EU. Voor invoer van een stof uit deze landen geldt dus geen registratieplicht meer.

Omdat Zwitserland geen EER lid is, geldt deze verplichting wel voor de import vanuit Zwitserland.

Wie is de verantwoordelijke bij import?

Artikel 3 (11) van REACH bepaalt dat de importeur de natuurlijke rechtspersoon is die verantwoordelijk is voor de invoer (van goederen) in het douanegebied van de Gemeenschap (zie art 3 (10) van REACH. In de meeste gevallen is dat de ontvanger van de goederen in de EU/EER. Dit is echter niet altijd het geval. Als bijvoorbeeld bedrijf A (gevestigd in een EU/EER land) goederen bestelt van bedrijf B (gevestigd in een ander EU/EER land) en bedrijf B fungeert als distributeur (en niet als verkoopkantoor), dan weet bedrijf A niet waar de goederen vandaan komen. Bedrijf B kan ervoor kiezen om de goederen van een EU/EER fabrikant of niet-EU/EER fabrikant te bestellen. In het geval dat bedrijf B ervoor kiest te bestellen van bedrijf C (niet gevestigd in de EU/EER) en de goederen worden rechtstreeks van C naar A geleverd omdat dit scheelt in de transportkosten dan is bedrijf A de ontvanger van de goederen maar niet de importeur. Dat is in dit voorbeeld bedrijf B, die brengt de goederen in de EU/EER. Bedrijf B heeft in dit voorbeeld de registratieplicht. Bedrijf A moet dit met documentatie wel kunnen aantonen.

Wordt niets vastgelegd, dan zal de vervoerder als importeur kunnen worden aangemerkt.